บทที่ 56 56 พายุโหมกระหน่ำ

ขณะที่อังคณาทำได้เพียงยิ้มเจื่อน ๆ และยกมือไหว้อาจารย์หมออย่างมีมารยาท ก่อนจะถูกร่างสูงออกแรงดึงแกมบังคับให้ก้าวเดินไปตามแรงจูงของเขาด้วยความเกร็ง

“ร้ายนักนะ...” ภาคินทร์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

อังคณาได้ยินชัดเต็มสองหู เธอหันขวับกลับมามองใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ... เขาจะมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ